Πώς διαβάζονται τα εξωσχολικά βιβλία…

Μόνες στο σπίτι με τον μπαμπά που έχει κι από πάνω άδεια είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να μας συμβεί. Καλά, για θάλασσα ούτε κουβέντα.
-Πάρτε κανένα βιβλίο κι ελάτε να διαβάσετε, φωνάζει ο μπαμπάς από την βεράντα.
Τα βιβλία μας τα κρατούσαμε κιόλας στο χέρι. Του αρέσει να διαβάζουμε εξωσχολικά βιβλία. Κι εμάς μας αρέσει. Ο μπαμπάς όμως δεν ξέρει πώς διαβάζονται τα εξωσχολικά. Μας θέλει καθισμένες απέναντί του στο τραπέζι, εκείνος να διαβάζει το δικό του βιβλίο κι εμείς τα δικά μας. Μπορεί εκείνος να βρίσκει γούστο να διαβάζει τη ζωή του Μπετόβεν και πού και πού να σηκώνει το κεφάλι να μας κοιτάζει. Εμείς όμως δεν καταλαβαίνουμε τίποτα με τον μπαμπά καταντίκρυ μας. Τα μαθήματα του σχολείου μπορεί να τα διαβάζεις έτσι. Τα εξωσχολικά όμως…

Θα γράψω μια ολόκληρη εργασία. Βέβαια κανείς δεν μου την έχει ζητήσει. Μπορεί να πώ στη Διδώ να την βάλει στην εφημερίδα της.

Πώς διαβάζονται τα εξωσχολικά βιβλία:
1. Μπορείς να έχεις τα πόδια ψηλά πάνω στα κάγκελα του κρεβατιού και η υπόλοιπη νά’σαι ξαπλωμένη στο κρεβάτι ανάσκελα και να κρατάς το βιβλίο στον αέρα.
2.μπορείς να είσαι μπρούμυτα στο κρεβάτι και το βιβλίο κάτω στο πάτωμα.
3.Μπορεί, αν έχεις αδελφή, να είναι εκείνη μπρούμυτα στο πάτωμα κι εσύ από πάνω της σαν να σχηματίζετε σταυρό και τα βιβλία στο πάτωμα.
4.Το βράδυ όταν πάτε για ύπνο και σας φωνάζουν να σβήσετε το φως, να κουκουλώνεστε με τα σκεπάσματα και να έχετε ένα κλεφτοφάναρο και να διαβάζετε-αυτό μάλλον τον χειμώνα γιατί το καλοκαίρι θα σκάσετε.
5.Στην τουαλέτα μπορείς να διαβάζεις τα απαγορευμένα βιβλία.

Βέβαια αν δεχτεί η Διδώ να το δημοσιεύσει δεν θα βάλω το όνομά μου αλλά κάποιο ψευδώνυμο.

Καθόμαστε λοιπόν στο τραπέζι της βεράντας απέναντι στον μπαμπά με τα βιβλία μας, εγώ με τον Δον Κιχώτη και η Λενούλα με την Καλύβα του μπάρμπα-Θωμά που την έχει διαβάσει τριάντα φορές και στις τριάντα χύνει ποτάμι δάκρυα.
Τώρα όμως την βλέπω να γυρίζει τις σελίδες και σίγουρα θα κάνει ψέματα πως διαβάζει όπως κι εγώ. Κάνουμε γκριμάτσες η μια στην άλλη. Ο μπαμπάς βυθισμένος στον Μπετόβεν του κι ούτε μας προσέχει· γυρίζει τις σελίδες, μα σίγουρα τις διαβάζει.

---
Η διήγηση είναι της Άλκης Ζέη, από το αυτοβιογραφικό της βιβλίο  “Με μολύβι φάμπερ νούμερο δύο”  (Εκδόσεις Μεταίχμιο-2013)
*Λενούλα είναι η μεγαλύτερη αδελφή της.
**Διδώ, είναι η γνωστή συγγραφέας Διδώ Σωτηρίου, θεία της Άλκης Ζέη.
Διαβάζοντας αυτό το απόσπασμα θυμήθηκα πόσα βιβλία και κόμικς διάβασα κι εγώ ως παιδί, με τους τρόπους 1,2,4 και φυσικά τα…απαγορευμένα με τον τρόπο 5 του χαριτωμένου αυτού πεντάλογου.
Εσείς;

ALLU FUN MARX

Read more »

O κλειστός αλλά όχι αγριεμένος κήπος του Ντίνου Χριστιανόπουλου

Ένα απόγευμα στο σπίτι του σημαντικού ποιητή της Θεσσαλονίκης.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΤΑΘΗ ΤΣΑΓΚΑΡΟΥΣΙΑΝΟ

Προτού καν παρκάρω στο ανηφορικό δρομάκι στις Σαράντα Εκκλησιές, άνοιξε το παράθυρό του, ακριβώς πάνω στον δρόμο, και με καλωσόρισε. Ο κύριος Ντίνος. Ένας από τους τελευταίους μεγάλους ποιητές της Ελλάδας. Ψιλόβρεχε και είχε ήδη τραταρισμένο γλυκό του κουταλιού και λεμονάδα.

Κάθισε στο ίδιο και απαράλλαχτο γραφείο, με τα ξυσμένα μολύβια και τα τακτοποιημένα φυλλάδια, και άρχισε να αγορεύει.

Μου μίλησε καταρχάς για τις αρχαίες ελληνικές ζωγραφιές που ανακαλύπτουν σε όλη τη Μακεδονία, «ενώνοντας έναν σπασμένο κρίκο... γιατί ξέραμε τα πάντα για τις άλλες αρχαίες τέχνες, αλλά τίποτα για τη ζωγραφική!». Λυπάται, λέει, που δεν πήγε να δει την ανακάλυψη που έκανε μια φίλη του αρχαιολόγος, λίγο παραέξω από τη Θεσσαλονίκη – «μια σκηνή συμποσίου, με ολοφώτεινα χρώματα». Τον συγκινεί πολύ η αρχαιολογία, ειδικά αφότου η ποιητική έμπνευση τον εγκατέλειψε. «Όλοι μου λένε ότι θα ξανάρθει, αλλά εγώ ξέρω ότι πάει, τέλειωσε. Αλλά δεν παραπονιέμαι. Έγραψα 365 ποιήματα – όσα και οι βυζαντινές εκκλησιές της Θεσσαλονίκης».

 Ζει φτωχικά – όπως πάντα. Δεν δέχτηκε τη σύνταξη του κράτους, δεν θέλει καμιά εμπλοκή με αυτά. Έχει τα χρειώδη στο σπίτι του, κοιμάται σε ένα μονό κρεβάτι, απέναντι από ένα κοφίνι με κουρέλια, όπου ξαπλώνει η Μαυρούλα, το γατάκι του. Το σπίτι του είναι ένα πέταλο από δωμάτια γεμάτα ράφια με βιβλία τακτοποιημένα ανά θέμα– και στη μικρή κουζίνα, που έχει ψίχουλα ακόμα πάνω στο μάρμαρο του νεροχύτη, υπάρχει ένα παράθυρο που κοιτάζει σε έναν μικρό κήπο, κλειστό και άβατο, με λίγες λεμονιές και θάμνους. «Δεν φαντάζεσαι τι χαρά μου δίνει αυτό το κηπάκι» μου λέει και θυμάμαι το γεράνι που είχε στο παράθυρο του πύργου του ο Έριχ φον Στροχάιμ, στη Μεγάλη Χίμαιρα, στον πύργο όπου «φυτρώνουν μόνο κισσοί και τσουκνίδες».

«Κανείς δεν έχει πρόσβαση στον κήπο;» ρωτάω.
«Κανείς!», μου απαντάει εμφατικά, «είναι κλειστός απ' όλες τις μπάντες!».

 Υπάρχει μια μεγαλόθυμη φθορά στα δωματιάκια του κυρίου Ντίνου, που μάλλον την επιτείνει το πείσμα του να απέχει από τις ξενερωσιές του σήμερα. Επιτιμά την Κική Δημουλά που έκανε αίτηση να γίνει αθάνατη, χαρακτηρίζει τα ποιήματά της «γατοξεράσματα και ήξεις αφήξεις». Βγαίνει λίγο πιο συχνά στη Θεσσαλονίκη απ' ό,τι παλιά, μου φαίνεται ότι έχει μαλακώσει, τα χέρια του είναι πιο άσπρα απ' ό,τι θυμάμαι. «Βγαίνω και τους τα λέω ολωνών χοντρά, αλλά τα απωθούν– με κατατάσσουν στους γραφικούς τύπους για να με αντέξουν». Έρωτες δεν ζητάει πια– πάτησε τα 70. «Πρέπει να βάζεις φρένο για να μη γελοιοποιηθείς» λέει, αλλά όταν μου δείχνει ένα καδράκι με μια ακουαρέλα –ένα υπαίθριο μπουζουξίδικο, καλοκαιράκι του '50, στα χωράφια της Θεσσαλονίκης– κάτι σαν νοσταλγία ή τρυφερότητα περνάει από τα μάτια του. «Ούτως ή άλλως, ήμουν πάντοτε δειλός. Και όταν πήγαινα να ψουνίσω στον Βαρδάρη, πάλι δειλός ήμουν – τις περισσότερες φορές έφευγα μόνος».

 Τρεις ώρες κάθισα στο σπίτι του. Μου μίλησε για τη δυνατή ποίηση του Μανόλη Αναγνωστάκη, που εκτιμά πολύ, θυμήθηκε με γνήσιο θαυμασμό το δαιμονικό πνεύμα του Πεντζίκη, κυρίως μίλησε για αρχαίες πέτρες, και τις αγιογραφίες του Πανσέληνου, και τη διάφανη ποίηση της Σαπφώς, που τόσο ωραία έχει μεταφράσει.

 Όταν ετοιμάστηκα να φύγω, με ξεπροβόδισε στην έξοδο της πολυκατοικίας – ένα πεντάγωνο με γκρενά μωσαϊκά. Έτεινε θεατρικά το χέρι: «Εδώ είναι η σκηνή μου» είπε. «Εδώ έρχονται τα κούριερ και διάφοροι που θέλουν να μου μιλήσουν».

 Με φίλησε με ένα πατρικό χτύπημα στην πλάτη και, μέχρι να απομακρυνθώ με το αυτοκίνητο, έμεινε κάτω από το ψιλόβροχο με ένα παλιομοδίτικο νεύμα αποχαιρετισμού. («Symbol», τεύχος 16/3/2002) Πηγή:

http://www.lifo.gr/mag/columns/6243

Read more »

Αμαζονία, του Νίκου Μπακουνάκη

«To Amazon είναι καλό για τους καταναλωτές. Είναι όμως καλό για τα βιβλία;». Αυτός ο πλάγιος τίτλος προσδιορίζει το περιεχόμενο ενός μεγάλου ρεπορτάζ στην αμερικανική εβδομαδιαία επιθεώρηση The New Yorker (τεύχος 17 Φεβρουαρίου, διαθέσιμο ήδη στο Ιnternet) για τον Τζεφ Μπέζος και τον κολοσσό-δημιούργημά του, την Amazon. Το ρεπορτάζ υπογράφεται από τον συγγραφέα και πολιτικό συντάκτη της επιθεώρησης Τζορτζ Πάκερ και ανήκει στο είδος του investigative reporting, δηλαδή της αποκαλυπτικής έρευνας που τεκμηριωμένα αναδεικνύει και συσχετίζει πλευρές και όψεις της δημόσιας ζωής και των επιχειρήσεων, για να αποκαλύψει πολλές φορές συγκεντρωτικούς μηχανισμούς. Είναι το είδος του ρεπορτάζ που, παρά τις οικονομικές περικοπές, εξακολουθεί να χαρακτηρίζει την αμερικανική δημοσιογραφία και να την κάνει την καλύτερη του κόσμου.

Μέσα από αυτό το ισορροπημένο ρεπορτάζ αναδεικνύεται σαφώς η θέση ότι ο Τζεφ Μπέζος και η Αmazon κάνουν κακό στο βιβλίο. Και για την αμερικανική κοινωνία αυτό είναι σημείο αιχμής, γιατί όπως γράφει ο Τζορτζ Πάκερ: «Ακόμη και στην εποχή του iPhone τα βιβλία κατέχουν κεντρική θέση στην αμερικανική πνευματική ζωή και ίσως στη δημοκρατία. Ετσι το μεγάλο θέμα δεν είναι αν η Amazon είναι κακή για την εκδοτική βιομηχανία. Είναι αν είναι κακή για τα βιβλία». Μέσα από πολλά στοιχεία και τεκμήρια και μέσα από πολλές συνεντεύξεις ο συγγραφέας του άρθρου το αποδεικνύει. Παρουσιάζει ταυτόχρονα όψεις λειτουργίας, δυσλειτουργίας, ακόμη και αδιαφάνειας του Αmazon, που είναι κάτι εντελώς νέο στην ιστορία των αμερικανικών επιχειρήσεων, «με ταυτότητα και σκοπούς που δεν είναι ξεκάθαροι και πάντοτε ρευστοί». Η Αmazon είχε κάνει προσπάθεια να μπει στον χώρο των εκδόσεων αλλά απέτυχε παταγωδώς. Κατά τον Πάκερ, ο Τζεφ Μπέζος απεχθάνεται τους εκδότες και δεν χάνει ευκαιρία να μιλάει περιφρονητικά γι' αυτούς χαρακτηρίζοντάς τους gatekeepes. «Αλλά αυτοί οι gatekeepers είναι επίσης ένα φράγμα εναντίον της πλήρους εμπορευματοποίησης των ιδεών, δίνοντας στα νέα ταλέντα τον χρόνο να αναπτύξουν και να μιλήσουν για δύσκολες αλήθειες» γράφει ο Πάκερ. «Οταν ο τελευταίος εκδότης εξαφανιστεί, θα νοιαστεί η Αmazon αν το βιβλίο είναι ένα από τα αγαθά;». Ετσι τελειώνει το ρεπορτάζ. Μια ερώτηση καθόλου ρητορική. Και κάτι ακόμη που επισημαίνει ο Πάκερ: στην ψηφιακή εποχή λιγότερες αλλά ισχυρότερες εταιρείες ελέγχουν την κουλτούρα και τον πολιτισμό στην Αμερική.

http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=567571

Read more »

Τάσος Κωστόπουλος, Ερωτες εν δήμω

Οι τοίχοι δεν προσφέρονται μόνο για την έκφραση πολιτικών απόψεων. Ιδιαίτερα προσφιλείς είναι και στους ερωτευμένους που θέλουν να διαλαλήσουν προς πάσα κατεύθυνση το αίσθημά τους, να εκφράσουν λιγότερο ή περισσότερο πρωτότυπα το ενδιαφέρον τους, να εκτονώσουν την απελπισία που τους προκάλεσε η απόρριψη από το πραγματικό ή επιθυμητό έτερον ήμισυ. Η στήλη παρεκκλίνει ως εκ τούτου προσωρινά από τη συνήθη θεματολογία της, για να τιμήσει με τον τρόπο της τη γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου. Εστω και τρεις μέρες πιο νωρίς, υπακούοντας στους σιδερένιους νόμους της εβδομαδιαίας διάταξης της δημοσιογραφικής ύλης.

Γραμμένα συνήθως με μαρκαδόρο, τα μηνύματα αυτής της κατηγορίας μπορεί να είναι λακωνικά και περιεκτικά (1-2) ή να ισοδυναμούν με κανονική ερωτική επιστολή (3), ακόμη και με διαδραστικό ξεκαθάρισμα μιας σχέσης που έχει πάψει να εμπνέει (4). Οπως υπάρχουν ομαδικοί γάμοι, υπάρχουν και συλλογικές δηλώσεις ζευγαρωμάτων – εδώ, με διορθωτική παρέμβαση που μπορεί να οφείλεται είτε σε μεταγενέστερο χωρισμό είτε σε κάποιον ανταγωνιστή (5). Η πολυπολιτισμικότητα της σημερινής Ελλάδας αποτυπώνεται στην πολυγλωσσία των σχετικών εγγραφών: στη Θεσσαλονίκη, ο Κόλια εκφράζει έτσι στα ρωσικά την αγάπη του για την Ντιάνα (6). Το σπρέι χρησιμοποιείται κυρίως όταν ο δημιουργός επιδιώκει να τραβήξει την προσοχή του αντικειμένου του πόθου του (7-9). Στα Εξάρχεια, έντονα είναι φυσικά τα ίχνη των προσπαθειών σύζευξης προσωπικού και πολιτικού: από αμήχανες αναζητήσεις μιας εναλλακτικής -αλλά πάντα επαναστατικής- διεξόδου (10) μέχρι εικαστικές αποτυπώσεις σύγχρονων εκδοχών επαναστατικού ρομαντισμού (11) ή και ανορθόδοξες διατυπώσεις φεμινιστικής κριτικής στον αδιέξοδο μιλιταρισμό (12). Η επίγνωση της προσωρινότητας των ανθρώπινων αισθημάτων αποτυπώθηκε πάλι με πρωτότυπο τρόπο σε δρομάκι της γειτονικής Νεάπολης το μακρινό 1988, επιβιώνοντας σε κοινή θέα για μια τριετία περίπου (13).

Εξίσου συχνά είναι τα ίχνη των χαμένων. Κάποια απ’ αυτά, αλιευμένα σε πανεπιστημιακούς χώρους, διαχειρίζονται την απόρριψη με κάποια ευρηματικότητα (14,16). Τα περισσότερα συνδυάζουν, ωστόσο, τον ψυχικό πόνο με την άχαρη προσπάθεια ανταπόδοσης της προσβολής της (αντρικής) τιμής, επιδιδόμενα σε σεξιστικές βρισιές δίχως να υπεισέρχονται σε προβληματικές λεπτομέρειες (15). Χτυπητή εξαίρεση, το σύνθημα που συναντούσες το φθινόπωρο του 2012 σε όλα τα μήκη και πλάτη της συμπρωτεύουσας να «καταγγέλλει» μιαν επώνυμη Σαλονικιά, διαφημίζοντας ταυτόχρονα τα κέρατα του δημιουργού του (17).

πηγή: http://www.efsyn.gr/?p=173657

Read more »

Ανδρέας Πετρουλάκης, Άλλο 12 θεοί, άλλο συμμορία των 12

Ειλικρινά σας έπεισε η αμήχανη έκφραση στο πρόσωπο του Κλούνεϊ ότι είχε ξανακούσει για το θέμα των Μαρμάρων πριν την ερώτηση της μαχητικής συμπατριώτισσάς μας δημοσιογράφου; Ο άνθρωπος με συγκαταβατική ευγένεια είπε ότι είναι καλή ιδέα το εθνικό μας αίτημα, που ίσως μάθαινε εκείνη τη στιγμή- άλλωστε ταίριαζε και στο κλίμα της ταινίας που διαφήμιζε. Η συνέχεια τυπική ελληνική. Ο Τύπος το έκανε τρανταχτό θέμα και ο Υπουργός έστειλε στον σταρ μελίρρυτη ευχαριστήρια επιστολή. Ένα ακόμα αυτοτελές επεισόδιο τοπικού ενδιαφέροντος που αυτήν τη φορά τα είχε όλα. Εθνικό μνημείο, ιστορική αδικία, άρωμα Χόλιγουντ, τσάμπα υπουργική αυτοδιαφήμιση.

Ίσως είναι η πιο χαρακτηριστική εθνική μας φαλτσοστεκιά η διεκδίκηση των Μαρμάρων. Έχει απορροφήσει επί χρόνια μεγάλο κομμάτι της ενέργειας του Υπουργείου Πολιτισμού, με τον ίδιο τρόπο που το όνομα της Μακεδονίας μονοπώλησε την εξωτερική μας πολιτική για μια δεκαετία. Προσφέρεται για μεγάλα λόγια, έχει περιτύλιγμα μεγαλεπήβολου στόχου και μπορεί να γεμίσει όλη την ατζέντα ενός υπουργού Πολιτισμού χωρίς να φανεί το κενό. Γι' αυτό είναι μια μάχη όσο λαμπρή τόσο και βολική. Γι' αυτό δεν λέει κανένας ότι ποτέ δεν πρόκειται να είναι νικηφόρα.

Η Μελίνα ήταν ντερμπετέρισσα και εκρηκτικού ταμπεραμέντου γυναίκα αλλά, όπως συχνά συμβαίνει με τους σπουδαίους στη χώρα μας, τη μόνη πραγματική σταρ που είχαμε τη θυσιάσαμε στην πολιτική. Η κατάληξή της ήταν μια θλιβερή μάχη για την Δημαρχία της Αθήνας. Πριν από αυτό πρόλαβε να μπολιάσει την πολιτιστική μας πολιτική με ένα άπιαστο όνειρο να έχει να πορεύεται στις επόμενες δεκαετίες. Κανείς από τους διαδόχους της δεν το αμφισβήτησε. Είπαμε, είναι πολύ βολικό.

Κανείς από αυτούς δεν είπε ποτέ ότι αν τα Μάρμαρα γυρνούσαν πίσω θα άλλαζε μεμιάς το παγκόσμιο σκηνικό στην κατοχή των θησαυρών Τέχνης. Στην πάροδο των αιώνων και των περιπετειών του ανθρώπου εκατομμύρια έργα Τέχνης άλλαξαν τόπο κατοικίας και τυχόν επιστροφή των Ελγινείων θα προκαλούσε παγκόσμια αναταραχή, δυσανάλογη ασφαλώς με την εμβέλειά μας. Και εμείς στην ουσία είμαστε ανακόλουθοι διότι η Μελίνα δεν έβαλε στην ατζέντα και άλλους εξόριστους θησαυρούς της πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Το επιχείρημα ότι το έργο είναι ακρωτηριασμένο στην ουσία λέει ότι το έγκλημα του Λόρδου ήταν ότι δεν ξήλωσε αύτανδρο το αέτωμα.

Γι' αυτό καλό θα είναι ο κ. Παναγιωτόπουλος να απεμπλακεί από αυτό που μας έχει γίνει νεύρωση και να ασχοληθεί με άλλα, λιγότερο ένδοξα αλλά πολύ πιο ουσιώδη. Και καταρχάς την προβολή και άπλετη επισκεψιμότητα από Έλληνες και ξένους των θησαυρών που έχουμε ήδη στην κατοχή μας.

Πηγή: http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.ellada&id=31672

Read more »

Λώρη Κέζα, Το μαστίγιο και το βιβλίο

Για να καταλάβουμε σε ποιο κράτος ζούμε αρκεί να θυμηθούμε ότι πρόσφατα, πολύ πρόσφατα έγινε το αδιανόητο: ένας υπουργός αποφάσισε να μετρήσει τους δημοσίους υπαλλήλους. Μιλάμε για τον Γιάννη Ραγκούση και το πολιτικό του επίτευγμα. Εκανε τη σούμα των μισθοδοτούμενων από το κράτος. Τότε αποκαλύφθηκε ότι λειτουργούν 13.000 οργανισμοί και μπήκε η ιδέα της μεταρρύθμισης. Να μειωθεί το προσωπικό και να αξιολογηθεί.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ήλθε την κατάλληλη στιγμή και βρήκε προετοιμασμένους τους πολίτες. Οσο σμικρύνεται ο προϋπολογισμός, τόσο εξαπλώνεται το φιλελεύθερο αίτημα για μικρότερο κράτος. Να πούμε όμως και κάτι άλλο. Ο σημερινός υπουργός Μεταρρύθμισης δεν εκτελεί εντολές για να ικανοποιήσει τους δανειστές. Μοιάζει να απολαμβάνει τις απολύσεις και το μαστίγιο. Το σαρδόνιο χαμόγελό ουδόλως παραπέμπει σε φυτείες του αμερικανικού νότου. Είναι χαμόγελο S&M. Με αυτό το ύφος καταργεί 23 φορείς που «δεν κρίνονται πια απαραίτητοι και παράλληλα απομακρύνεται μέρος του προσωπικού τους».

Συγκεκριμένα: οι ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου υπάλληλοι των ΝΠΙΔ που καταργούνται απολύονται ενώ οι υπάλληλοι των ΝΠΔΔ θα τοποθετηθούν σε νέες θέσεις. Σε γενικές γραμμές αυτό ακούγεται καλό καθώς έχει καλλιεργηθεί η εντύπωση ότι όλοι αυτοί οι εργαζόμενοι επελέγησαν με ρουσφέτι (κάτι που εν μέρει ισχύει) και πληρώνονταν για να κάθονται (κάτι που εν μέρει ισχύει). Εντούτοις με τις γενικεύσεις υπάρχει ο κίνδυνος να χαθούν κάποιες ανεκτίμητες παροχές προς τους πολίτες. Ας πάρουμε το παράδειγμα του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου.

Ο οργανισμός που επί 20 χρόνια προωθούσε την φιλαναγνωσία και στήριζε τους εκδότες λειτούργησε με το μότο multum in parvo ή πιο λαϊκά, έβγαζε από τη μύγα ξίγκι. Τα χρήματα που έδωσε το κράτος για αυτό το ανεκτίμητο αγαθό, το βιβλίο, ήταν δυσανάλογα λίγα σε σχέση με το έργο που παρήχθη από λίγους, φιλότιμους εργαζόμενους και εμπνευσμένους διευθυντές. Είναι δείγμα ωριμότητας να βλέπουμε τη μεγάλη εικόνα, το πλαίσιο όταν λαμβάνονται αποφάσεις. Μπορούν να διατυπωθούν πολλές ενστάσεις για κάποια προγράμματα, για λάθη ή για πρόσωπα που συνεργάστηκαν κατά καιρούς όμως το συγκεντρωτικό αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό. Το Εθνικό Κέντρο Βιβλίο έβαλε το ποιοτικό βιβλίο παντού: στα σχολεία, σε εκθέσεις στο εξωτερικό, στο μετρό, στα μέσα ενημέρωσης.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης καλείται να λύσει λοιπόν το εξής αίνιγμα: πως γίνεται η διεύθυνση Γραμμάτων του υπουργείου Πολιτισμού να παράγει ισχνό έργο αλλά ο εποπτευόμενος φορέας του να έχει τόσο θεαματική παρουσία στη ελληνική κοινωνία; Υπάλληλοι οι μεν, υπάλληλοι οι δε. Μια πρόχειρη απάντηση: το πλεόνασμα του ΕΚΕΒΙ προέκυπτε από τους ανθρώπους του. Πρόκειται για υπαλλήλους που δεν αξιολογήθηκαν ποτέ με τον τρόπο που προβλέπει ο νέος νόμος. Δεν θα μπορούσαν να αξιολογηθούν επειδή δούλευαν πάντα σαν απασχολούνται σε οικογενειακή επιχείρηση.

Οι υποδειγματικοί εργαζόμενοι στο Εθνικό Κέντρο Βιβλίου είναι ένα καλό case study για τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Προσφέρουν τη συνταγή της λύσης. Αν όλοι εργάζονταν με αυτό το κέφι, η Ελλάδα θα ήταν σήμερα μια άλλη χώρα.

Πηγή: http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=567180

Read more »