Δικαιοσύνη ή υπεράσπιση του κύρους του κράτους;

Της Τασίας Χριστοδουλοπούλου


Τα κρούσματα του αυταρχικού κατήφορου και της υποδειγματικής καταστολής είναι πολλά για να τα παρακάμψει κανείς μιλώντας για μεμονώμενα περιστατικά. Οι δικαστικές αρχές παρακολουθούμε να εργάζονται πυρετωδώς, ώστε με τις πρωτοβουλίες τους να σηματοδοτήσουν πώς αντιλαμβάνονται τα όρια των ελευθεριών στην Ελλάδα του 2014.

* Η Εισαγγελέας Πρωτοδικών Πειραιά, δίνει εντολή στην αστυνομία για προκαταρκτική εξέταση, ενάντια σε ανήλικους μαθητές του Λυκείου Κερατσινίου για κατάληψη του 2013 στο σχολείο τους και η αστυνομία ρωτά τους μαθητές, τι ψηφίζουν οι γονείς τους και αν ξέρουν την πολιτική τοποθέτηση των καθηγητών τους.

* Εισαγγελέας Πρωτοδικών Αθηνών, καλεί σε προκαταρκτική εξέταση τη δημοσιογράφο Πόπη Χριστοδουλίδου, γιατί δημοσίευσε τροπολογία, που ψήφισε η Βουλή και δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης, παραβιάζοντας έτσι το στρατιωτικό…. απόρρητο.

* Ανακρίτρια της Κω, ζητά να μην μεταδοθεί τηλεοπτική εκπομπή για το έγκλημα στο Φαρμακονήσι, γιατί θα βλάψει τη δικαστική διερεύνηση της υπόθεσης.

Δεν μπορεί να είναι τυχαία αυτή η ταυτόχρονη κίνηση, από διαφορετικές εισαγγελίες της χώρας, που κομίζει το ίδιο στίγμα περιφρόνησης των ελευθεριών.

Μέσα στη γενική αντιδημοκρατική εκτροπή που διαμορφώνει η κυβέρνηση, είναι φυσικό οι πιο συντηρητικοί μηχανισμοί του κράτους, όπως η δικαιοσύνη, να σπεύδουν να εξειδικεύσουν τη «γραμμή». Ιδιαίτερα τώρα, που αυτή είναι αναβαθμισμένη με την ασφαλή αποκάλυψη σκανδάλων και την εκκαθάριση κέντρων και πρωταγωνιστών διαπλοκής και διαφθοράς, που δεν έχουν αξία χρήσης.

Πίσω και από τα τρία κρούσματα που έγιναν την περασμένη βδομάδα, αυτό που υπερασπίστηκαν οι συγκεκριμένοι δικαστικοί λειτουργοί με τις πρωτοβουλίες τους, είναι η ασφάλεια και το κύρος του κράτους. Όχι την ασφάλεια δικαίου, αλλά το δίκαιο της ασφάλειας. Όχι το Κράτος Δικαίου, αλλά το Κράτος Έκτακτης Ανάγκης.

Ζούμε σε μια εποχή που συνυπάρχουν και τα δύο. Η μάχη δεν έχει ακόμα οριστικά κριθεί. Γι’ αυτό παράγει διλήμματα.

Υπάρχουν δικαστές σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς, που προσπαθούν να παραμείνουν διαιτητές των κοινωνικών συγκρούσεων. Να λειτουργούν ως καταφύγιο των κοινωνικά αδύναμων. Να ελέγχουν τη συνταγματικότητα των νόμων. Χωρίς να δρουν συμπληρωματικά με τις κρατικές πολιτικές. Χωρίς να κάνουν ιδεολογική χρήση του ποινικού δικαίου για γενικότερη πειθάρχηση. Χωρίς να αποδίδουν δίκαιο ανάλογα με την οικονομική, κοινωνική, ιδεολογική ή φυλετική προέλευση των αντιδίκων. Χωρίς να πιστεύουν ότι φυλακή είναι μονόδρομος και η εκδίκηση αυτοσκοπός.

Γι’ αυτό η κριτική των πράξεων και των παραλείψεων της δικαστικής εξουσίας αποτελεί συμβολή στο να ενισχυθεί το φιλελεύθερο πνεύμα στην απονομή του δικαίου και να φυσήξει ένα αεράκι ελευθερίας και αυτοσεβασμού στο χώρο της δικαιοσύνης.

http://www.rednotebook.gr/details.php?id=11877

Read more »

Ενας «Στρατηλάτης» στην Αριστερά

Ακροδεξιά επιδρομή στελεχών του «βαθέος κράτους» στον ΣΥΡΙΖΑ, με όχημα την ειδίκευση σε «αμυντικά θέματα»

Του Δημήτρη Ψαρρά
Οποιος αμφιβάλλει για την εκλογική δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ, ας ρίξει μια ματιά στους ανθρώπους που συνωθούνται στις πύλες της αξιωματικής αντιπολίτευσης διεκδικώντας την είσοδό τους στις τάξεις της. Πρόκειται για ποικίλα στελέχη του «βαθέος κράτους», τα οποία εσχάτως εμφανίζονται ως φανατικοί οπαδοί της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Εχουν εγκαίρως αντιληφθεί το λαϊκό ρεύμα που ωθεί τoν ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία και προσφέρονται ως «ειδικοί» να παράσχουν όποια υπηρεσία τούς ζητηθεί.
Μια χαρακτηριστική παρόμοια περίπτωση συναντήσαμε την περασμένη Τετάρτη, κατά την επίσημη παρουσίαση του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ για τις ένοπλες δυνάμεις. Η εκδήλωση συγκέντρωσε το ενδιαφέρον των καναλιών, παρά το γεγονός ότι λόγω βαριάς ίωσης δεν μπόρεσε να παραβρεθεί ο Αλέξης Τσίπρας. Εκ μέρους του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ απηύθυνε χαιρετισμό ο Κώστας Ησυχος ως υπεύθυνος της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ για την Εξωτερική Πολιτική και ακολούθησε ο Θοδωρής Δρίτσας, υπεύθυνος της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ για τα θέματα Αμυνας. Κύριος εισηγητής ήταν ο Γιάννης Ταφύλλης, υπεύθυνος της Επιτροπής Αμυνας του κόμματος. Την εκδήλωση συντόνισε ο καθηγητής Σωτήρης Ρούσσος, του Τμήματος Εξωτερικής και Αμυντικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ.
Το δικό μας ενδιαφέρον προκάλεσε ο δεύτερος εισηγητής, ο Κώστας Γρίβας, «αμυντικός αναλυτής, διδάκτορας γεωπολιτικής», σύμφωνα με την αναγγελία της εκδήλωσης και απ’ ό,τι πληροφορηθήκαμε μέλος της «Επιτροπής Αμυνας» που συνέταξε το πρόγραμμα. Η έκπληξή μας συνίσταται στο ότι ο κ. Γρίβας είναι εδώ και καιρό θιασώτης της πιο ακραίας αντιμεταναστευτικής ρητορικής, ενώ έχει επανειλημμένα αρθρογραφήσει εναντίον κάθε μορφής «αντιρατσισμού».
Θα αρκούσε να αναφερθεί εδώ το γεγονός ότι χάρη σ’ αυτές τις απόψεις του φιλοξενείται με διθυραμβικά σχόλια από το σύνολο του ακροδεξιού Τύπου, ενώ δεν παραλείπει να δίνει συνεντεύξεις στο γνωστό εβδομαδιαίο «αδελφάκι» της εφημερίδας «Χρυσή Αυγή», τον υποστηρικτή της χούντας «Στόχο», αλλά και στον «Ελεύθερο Κόσμο» ή το περιοδικό «Patria» του πρώην υπαρχηγού της ναζιστικής οργάνωσης Δημήτρη Ζαφειρόπουλου.
Και βέβαια αυτά που τους λέει είναι τα αναμενόμενα. Οτι με την παρουσία των μεταναστών στην Ελλάδα «συντελείται αποεθνοποίηση και οδηγούμαστε σε Ρουαντοποίηση», ότι «η πιο επικίνδυνη ομάδα αλλοδαπών είναι οι Αλβανοί», ότι «η είσοδος στη χώρα μας μεγάλων πληθυσμών και η άρνηση του κράτους να τους ανακόψει, θα οδηγήσουν την Ελλάδα στο να παύσει να είναι ένα απλό χωνευτήρι αυτών των πληθυσμών και θα αρχίσει να τους μοιράζει αφειδώς την υπηκοότητα. Δε θα έχουν όμως Εθνική Συνείδηση. Αυτό θα οφείλεται μάλιστα στο γεγονός ότι εμείς οι ίδιοι στερούμεθα εθνικής συνειδήσεως».
«Τα Σκόπια» κατά τον κ. Γρίβα «πρέπει να εξαλειφθούν ως κρατίδιο και να απορροφηθούν από τα γειτονικά κράτη». Αλλά και η Βουλγαρία μπορεί να γίνει «εχθρική χώρα».
Ο κ. Γρίβας υιοθετεί όλα τα αντιμεταναστευτικά στερεότυπα και ισχυρίζεται ότι «όσοι έχουν αυτοαναγορευτεί σε υπερασπιστές των μεταναστών προσπαθούν να επιβάλουν την άποψη ότι τα σύνορα πρέπει να είναι απολύτως ανοιχτά». Συνεπής σ’ αυτή την αντίληψη θα καταγγείλει όσους διαφώνησαν με τον φράχτη στον Εβρο: «Αυτή είναι μια στρεβλωμένη αντίληψη περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η οποία υπερτονίζει σε σημείο τερατωδίας τα ατομικά δικαιώματα και μηδενίζει μέχρι εξαφανίσεως τα συλλογικά, αυτά των κοινωνιών και των λαών».

Συνέχεια στην Εφημερίδα των Συντακτών >>>>>

Read more »

Αριστερός και killer

Μιχάλης Μητσός -Τα Νέα 14/02/2014
Τα άλογα τα σκοτώνουν, ως γνωστόν, όταν γεράσουν. Τις καμηλοπαρδάλεις, πάλι, νωρίτερα. Ο Μάριους, που εκτελέστηκε πριν από λίγες ημέρες και στη συνέχεια τεμαχίστηκε μπροστά στο κοινό και δόθηκε στα λιοντάρια του ζωολογικού κήπου της Κοπεγχάγης, ήταν μόλις δύο ετών. Ο άλλος Μάριους, στον οποίο σκέφτεται να κάνει ευθανασία τώρα ένας άλλος ζωολογικός κήπος της Δανίας, είναι λίγο μεγαλύτερος, επτά ετών. Οπως και να 'ναι, αυτές τις καμηλοπαρδάλεις θυμήθηκε χθες ο Πίπο Τσιβάτι, από την αριστερή πτέρυγα της ηγεσίας του Δημοκρατικού Κόμματος, για να σχολιάσει τη μεταχείριση που επιφύλαξαν οι σύντροφοί του στον Ενρίκο Λέτα. Ο απερχόμενος πρωθυπουργός δεν θεωρείται αποτυχημένος, κάθε άλλο. Ούτε πάσχει από καμιά αρρώστια. Επρεπε όμως να παραμερίσει επειδή δεν χωρούσαν δύο ισχυρά αρσενικά στο ίδιο κλουβί.
Ο Ματέο Ρέντσι δεν αρχίζει καλά την προσπάθειά του να αλλάξει την Ιταλία. Οπως θύμισε χθες ο Τζανέλι, ο σκιτσογράφος της «Κοριέρε ντέλα Σέρα», ο 38χρονος δήμαρχος της Φλωρεντίας είχε δώσει τέσσερις υποσχέσεις: να μην παίξει παιχνίδια παρασκηνίων όπως έχουν κάνει πολλοί πολιτικοί στη μεταπολεμική Ιταλία, να αναλάβει την εξουσία μόνο έπειτα από εκλογές, να μην αντιταχθεί στον Λέτα και να μη συμμαχήσει με την Κεντροδεξιά. Τις παραβίασε και τις τέσσερις. Είναι δηλαδή ένας κανονικός killer. Η μόνη ελπίδα των Ιταλών, αλλά και όσων γνωρίζουν ότι από τη χώρα αυτή εξαρτάται σήμερα σε μεγάλο βαθμό η σταθερότητα της Ευρώπης, είναι ο Ρέντσι να δείξει την ίδια αποφασιστικότητα και στη νέα του θέση.
Τι πρεσβεύει όμως ο νέος πρωθυπουργός; Είναι αριστερός; Κεντροαριστερός; Σοσιαλδημοκράτης; Οπαδός των μεγάλων συνασπισμών; Απλός μεταρρυθμιστής; Η απάντηση που έδωσε ο ίδιος σε μια συνέντευξή του τον περασμένο Απρίλιο στην «Ελ Παΐς» έχει ενδιαφέρον. «Το να είσαι αριστερός», είπε, «είναι για μένα να λες στη Φλωρεντία ΣΤΟΠ στην οικοδόμηση, ώστε να μείνουν πράσινοι χώροι στα παιδιά μας. Αριστερή είναι για μένα η καινοτομία. Ιδιωτικοποίησα την τοπική εταιρεία μεταφορών και έκανα τη μεγαλύτερη επένδυση στη smart city που έχει γίνει στην Ιταλία. Στη Φλωρεντία, το 38% των γυναικών μπορεί να συνοδεύει τα παιδιά του στο νηπιαγωγείο, όταν στην υπόλοιπη Ιταλία είναι 13%. Αυτό για μένα είναι αριστερό. Οπως είναι αριστερό να περικόπτεις το κόστος της πολιτικής και να έχεις περισσότερες γυναίκες από άνδρες στην κυβέρνησή σου. Εγώ είχα τέσσερις άνδρες και τέσσερις γυναίκες στη δημοτική Αρχή. Υπήρξαν διαμαρτυρίες, οπότε έκοψα έναν άνδρα και πρόσθεσα μια γυναίκα. Για μένα είναι αριστερό να μένουν τα μουσεία ανοιχτά μέχρι τα μεσάνυχτα. Επί των ημερών μου, επίσης, οι χρήστες των βιβλιοθηκών αυξήθηκαν από 500.000 σε 1,1 εκατ. Αριστερό είναι να επενδύεις σε έναν πολιτισμό που αποφέρει πλούτο. Αριστερό είναι να κάνεις πράγματα».
Ενας αριστερός killer λοιπόν. Για να δούμε.

http://www.tanea.gr/opinions/all-opinions/article/5086164/aristeros-kai-killer/

Read more »

Το σχήμα «Μνημόνιο - αντιμνημόνιο» έχει εξαντλήσει τα όριά του

• Πάικος Βασίλης
• |
• 16.02.2014

Ο Θόδωρος Καρυπίδης είναι αντιμνημονιακός. Ε, και; Και ο Γιώργος Τράγκας είναι. Φλογερός και αδιαπραγμάτευτος αντιμνημονιακός μάλιστα. Τι θα πει αυτό; Και ποια σχέση μπορούν να έχουν με την Αριστερά οι περί ων ο λόγος αντιμνημονιακοί;
Ε, λοιπόν, αν δεν είχε υπάρξει η ιστορία με τον Καρυπίδη, καλά θα έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ να την εφεύρει. Να την εφεύρει και να την υποστεί. Για να πάθει και για να μάθει...

Έπαθε και έμαθε ο ΣΥΡΙΖΑ. Ότι «έπαθε», ηλίου φαεινότερον. Ήταν αυτό ένα στραπάτσο από τα λίγα. Ότι «έμαθε» προκύπτει από την αντίδρασή του. Η άμεση διόρθωση του λάθους φανερώνει συνείδηση των διαστάσεών του. Κι επί πλέον φανερώνει πολιτική αυτογνωσία και, από μία άποψη, πολιτική παλληκαριά. Έμαθε, απ' ό,τι όλα δείχνουν, πως επιφανειακή και επιπόλαιη αξιολόγηση των πολιτικών χαρακτηριστικών των επιλογών βιτρίνας του δεν επιτρέπεται επ' ουδενί. Και δεν συγχωρείται. Έμαθε επίσης πως οι εισηγήσεις των τοπικών κομματικών οργανώσεων δεν αποτελούν πολιτικό θέσφατο. Ούτε είναι δυνατόν να τον δεσμεύουν σε κάθε περίπτωση. Όχι τουλάχιστον όταν αυτές έρχονται σε προφανή αντίθεση με τις πάγιες αρχές του. Ή όταν υπάρχει κίνδυνος να αλλοιώσουν (έστω να φανεί πως αλλοιώνονται) τα βασικά του πολιτικά χαρακτηριστικά.
Έμαθε εξάλλου ο ΣΥΡΙΖΑ, συνειδητοποίησε μάλλον, το αυτονόητο. Πως το αντιπαραθετικό δίπολο «Μνημόνιο - αντιμνημόνιο» (και κατ' επέκταση ο μόνιμος και σταθερός διαχωρισμός των πολιτών, αλλά και των πολιτικών, σε μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς), δεν αρκεί για να ερμηνεύσει την πραγματικότητα της χώρας. Η πραγματικότητα είναι σήμερα πολύ πιο σύνθετη, πολύ πιο περίπλοκη, απ' ό,τι το απλουστευτικό και έως ένα βαθμό απολίτικο δίπολο υπονοεί. Ή, αν θέλετε, κι αν είχε έως κάποιο χρονικό σημείο την αξία του, έχει πλέον εξαντλήσει τα όριά του.
Και στο κάτω - κάτω, το δίπολο «Μνημόνιο - αντιμνημόνιο», όσο πολιτικό βάρος κι αν του αποδίδεται από κάποιους, δεν μπορεί παρά να «υποκύπτει», να υπολείπεται, να υποχωρεί απέναντι σε άλλα κυρίαρχα δίπολα. Εκείνα που ορίζουν πάγιες και αδιαπραγμάτευτες διαχωριστικές γραμμές. Τη γραμμή ανάμεσα στη Δημοκρατία και τους αρνητές της. Ανάμεσα στον ρατσισμό και τον αντιρατσισμό. Ανάμεσα στον εθνικισμό και στον αντιεθνικισμό. Και, φυσικά, τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην Αριστερά και τη Δεξιά...
Διλήμματα αρχών και αξιών
Το σχήμα «Μνημόνιο - αντιμνημόνιο» δεν διαθέτει παρά τακτικών και βέβαια επικαιρικών διαστάσεων χαρακτηριστικά. Ενώ τα άλλα είναι αντιπαραθετικά σχήματα αρχών και αξιών. Και μ' αυτή την έννοια δεν απαλλοτριώνονται επ' ουδενί. Ορίζοντας την αγεφύρωτη απόσταση ανάμεσα στην Αριστερά και στις απόψεις τύπου Καρυπίδη, Τράγκα ή και Καμμένου, γιατί όχι. Απόσταση, της οποίας το ειδικό πολιτικό βάρος είναι πολύ μεγαλύτερο προκειμένου για κόμμα το οποίο χτυπά την πόρτα της εξουσίας. Καθώς, θα μπορούσε να πει κανείς πως αποτελεί «δοκιμαστικό πεδίο» για την επιμονή με την οποία το συγκεκριμένο κόμμα θα υπερασπιστεί μεθαύριο τις «κόκκινες γραμμές» των επιλογών του. Πρόκειται, μ' άλλα λόγια, για δείγμα γραφής ως προς την άσκηση της κυβερνητικής πολιτικής. Για τις αρχές, στη βάση των οποίων πρόκειται να διαχειριστεί τις τύχες του λαού και του τόπου.
Όσο για την τυχόν αμφισβήτηση του ισχυρισμού πως το δίπολο «Μνημόνιο - αντιμνημόνιο» έχει πλέον εξαντλήσει τα όριά του ή ότι δεν αρκεί για να ερμηνεύσει τη σύγχρονη πολιτική πραγματικότητα. Αρκεί να θυμηθούμε ότι τότε, το 2010 ή και το 2011, πολλοί, πάρα πολλοί Έλληνες (καθώς και πολλοί, πάρα πολλοί πολιτικοί) πίστεψαν πως δεν υπήρχε άλλη από τη μνημονιακή λύση. Ε, λοιπόν, κάποιοι απ' αυτούς στη συνέχεια, και μάλιστα σύντομα, είδαν τη φαιά πραγματικότητα, αναγνώρισαν έμπρακτα την πλάνη τους και εντάχθηκαν σε λογική προοδευτικής στρατηγικής. Πώς θα μπορούσαν άραγε όλοι αυτοί να αποκλειστούν από τις γραμμές του αγώνα για την ανατροπή; Αν ήταν έτσι, ο κεντρικός πόλος του εγχειρήματος, ο ΣΥΡΙΖΑ, θα περιοριζόταν σ' ένα περίκλειστο, φοβικό, δήθεν «καθαρό» σχήμα, χωρίς καμιά ελπίδα διαμόρφωσης πλειοψηφικού ρεύματος εξουσίας...
...Και, επί τέλους, το διαρκές ανάθεμα απέναντι στο «προπατορικό αμάρτημα» και τους φορείς του δεν εντάσσεται, δεν μπορεί να εντάσσεται, στις πολιτικές πρακτικές της Αριστεράς.

http://www.avgi.gr/article/1874350/to-sxima-%C2%ABmnimonio-antimnimonio%C2%BB-exei-exantlisei-ta-oria-tou

Read more »

Το μέλλον ανήκει σ' αυτούς που το προετοιμάζουν

• Καπάκος Σταύρος
• |
• 16.02.2014

Ο Λένιν θεωρούσε τον Στάλιν αγενή και χωρίς διοικητικές ικανότητες, αυτό όμως δεν εμπόδισε τον Γεωργιανό να πατήσει πάνω στην αντίληψη για το "σιδηρούν κόμμα" που κυριάρχησε εκείνη την εποχή και με τη λεγόμενη "εγγραφή Λένιν" να βάλει χιλιάδες νέα μέλη, σχεδόν 300.000, και να πάρει στα χέρια του το κόμμα. Η εξέλιξη είναι γνωστή στους Σοβιετικούς και στους αριστερούς πολίτες σε όλο τον κόσμο: η επανάσταση κατέληξε σε... νομενκλατούρα. Αυτό, όμως, δεν αναιρεί το συμπέρασμα: το μέλλον ανήκει σ' αυτούς που το προετοιμάζουν.
Κι αν η σταλινική περίοδος κατέληξε να είναι εφιαλτική για την ιστορική Αριστερά, με εξαίρεση ίσως τη σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ, η προετοιμασία της επικράτησής του έχει τη σημασία της. Το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ σήμερα είναι ότι δυσκολεύεται να εκπέμψει έναν πολιτικό λόγο που να απαντά πειστικά στα προβλήματα της συγκυρίας, δίνοντας ταυτόχρονα προοπτική για το μέλλον.
Το πρόβλημα αυτό είναι κατά ένα μέρος λογικό επακόλουθο των κατακλυσμιαίων εξελίξεων, αλλά και της χρόνιας ανεπάρκειας της ιστορικής Αριστεράς. Τα πράγματα δεν αλλάζουν σε μια μέρα ούτε οι σύγχρονες ριζοσπαστικές λύσεις βρίσκονται στα "ιερά κείμενα". Οι ιστορικές στιγμές, όμως, χρειάζονται και ιστορικές αποφάσεις. Χρειάζονται υπερβάσεις που δεν είχαμε καν φανταστεί, χωρίς ταυτοχρόνως να χάνεται η ψυχή της ιστορικής Αριστεράς, δηλαδή οι αξίες και τα προτάγματα που μας κληροδότησε η επαναστατική παράδοση στην Ευρώπη: ελευθερία, ισότητα, αδελφοσύνη ή αλληλεγγύη, όπως θα λέγαμε σήμερα. Πολλές φορές τα όρια της κομματικής γραφειοκρατίας, οι δεσμεύσεις των εσωτερικών συσχετισμών, αλλά και τα αναπόφευκτα λάθη στη καθημερινή διαχείριση της πολιτικής δεν επιτρέπουν στον ΣΥΡΙΖΑ συνολικά να διευρύνει την κοινωνική του δυναμική.
Δείτε, για παράδειγμα, τι έγινε όταν κεντρικά στελέχη του οικονομικού επιτελείου διατύπωσαν την άποψη της δημοσιονομικής εξισορρόπησης. Αν και η θέση αυτή είναι ήδη στις προγραμματικές θέσεις του συνεδρίου, τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που την ανέφεραν κατηγορήθηκαν ότι εξέφρασαν προσωπικές απόψεις, ότι "στρογγυλεύουν τις αποφάσεις" ή, ακόμη χειρότερα, ότι προετοιμάζουν "συστημική οπισθοχώρηση".
Και όλα αυτά επειδή ορισμένοι μπερδεύουν τη δημοσιονομική εξισορρόπηση στο σύνολο του οικονομικού κύκλου με τους ετήσιους ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς. Όταν έχεις ύφεση δεν κόβεις αναπτυξιακές δαπάνες, κόβεις -αν χρειαστεί- σε περιόδους ανάπτυξης, σε αυτό συμφωνούν όλοι. Το ερώτημα, όμως, είναι τι κάνεις αν ο άλλος σου κόψει τη ρευστότητα την ώρα της αντιπαράθεσης για το χρέος και το Μνημόνιο. Η απάντηση πιθανότατα θα ήταν: ζεις με αυτά που έχεις και αναζητάς εναλλακτικές, ίσως και ανορθόδοξες πηγές χρηματοδότησης. Η άλλη απάντηση: καταφεύγεις στη "θαλπωρή" του εθνικού νομίσματος και κόβεις χρήμα. Όμως αυτή η άποψη δεν είναι απόφαση του συνεδρίου.
Σύγχυση εκπέμπει ο ΣΥΡΙΖΑ και στο θέμα της αμφίπλευρης διεύρυνσης προς δυνάμεις της ιστορικής Αριστεράς, από τη μια, και προς τους αριστερούς σοσιαλιστές, την πολιτική οικολογία, τα κοινωνικά κινήματα, από την άλλη. Η διεύρυνση αυτή είναι αναγκαία αν θέλει να διαδραματίσει ιστορικό ρόλο και να συγκροτήσει νέο συνασπισμό εξουσίας κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων. Για να μη βρεθεί αντιμέτωπος με τη χλεύη της Ιστορίας, η διαδικασία αυτή πρέπει να είναι μέρος ενός ηγεμονικού σχεδίου για την ανασυγκρότηση της χώρας και να είναι σύμφωνη με τον αξιακό κώδικα της Αριστεράς. Αυτό είναι απολύτως αναγκαίο προκειμένου να αποτραπούν φαινόμενα "πασοκοποίησης", δηλαδή φαινόμενα εκφυλισμού, αναπαραγωγής πελατειακών σχέσεων, διαφθοράς και διαπλοκής. Ούτε αριστερόμετρο χρειάζεται ούτε σχέσεις με κάθε καρυδιάς καρύδι. Το μέλλον ανήκει σ' αυτούς που το προετοιμάζουν...

http://www.avgi.gr/article/1881986/to-mellon-anikei-s-autous-pou-to-proetoimazoun

Read more »

Ανδρέας Παππάς, Βρε, πώς δεν το ’χαμε σκεφτεί;

Ο καθηγητής Αριστείδης Μπαλτάς, από τα εχέφρονα –υποτίθεται– στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, πρόεδρος του κομματικού ιδρύματος μελετών «Νίκος Πουλαντζάς» (α, ρε κατακαημένε Πουλαντζά, πού να ’ξερες σε τι χέρια θα πέσει το όνομά σου), έδωσε πριν από μερικές βδομάδες συνέντευξη στο «Βήμα». Σε ερώτηση, λοιπόν, του δημοσιογράφου πώς θα αντιμετωπίσει ο ΣΥΡΙΖΑ, αν έρθει στα πράγματα, το πρόβλημα της φοροδιαφυγής, μεταξύ άλλων απάντησε ότι, όταν θα κυβερνάει ο ΣΥΡΙΖΑ ο πολίτης θα εκπληρώνει ευσυνείδητα τις φορολογικές του υποχρεώσεις, γιατί θα γνωρίζει ότι τα χρήματά του θα τα διαχειρίζονται τίμιοι άνθρωποι και θα χρησιμοποιούνται για το κοινό καλό – παραθέτω από μνήμης, και επομένως αποδίδω το πνεύμα και όχι το γράμμα των δηλώσεων. Αυτό, ομολογώ, δεν μου είχε περάσει απ’ το μυαλό! Ακόμα και πιο ειδικοί στα οικονομικά από μένα φαίνεται πως δεν το είχαν σκεφτεί.

Λίγες μέρες αργότερα, ένα άλλος (ανατέλλων, αυτός, αστέρας), ο υποψήφιος δήμαρχος Αθήνας Γαβριήλ Σακελλαρίδης, σε ερώτηση δημοσιογράφου πώς σκοπεύει να αντιμετωπίσει ως δήμαρχος το ζήτημα των καθημερινών διαδηλώσεων στο κέντρο της πόλης, άφησε να εννοηθεί ότι, αν αυτός είναι δήμαρχος, πιθανότατα θα είναι σύντομα και ο ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνηση. Οι πολίτες δεν θα έχουν λόγους τότε να διαδηλώνουν, και επομένως δεν θα υπάρχουν… διαδηλώσεις. Όπερ έδει δείξαι. Με εντυπωσίασε, ομολογώ, ο εξ Αμερικής επανελθών και μηδέποτε έχων εργασθεί σύντροφος Σακελλαρίδης! Με την ευκολία που έχει να τέμνει τα ζητήματα και να λύνει τα προβλήματα της πόλης, αυτό το παιδί, να μου το θυμηθείτε, θα πάει μπροστά.

Τόσο απλές οι λύσεις! Σαν το αβγό του Κολόμβου, ένα πράμα. Ούτε λίγο ούτε πολύ, από αυτά προκύπτει ότι με ενδεχόμενη εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ και μόνο θα αναδυθεί ένας καινούργιος τύπος ανθρώπου: ηθικός, κοινωνικά ευσυνείδητος, ανιδιοτελής, έμπλεος αγάπης για την πατρίδα, τους συμπολίτες του και το σοσιαλισμό... Ακόμα και οι Μπολσεβίκοι, την κληρονομιά των οποίων διεκδικούν οι Λαφαζανοτσιπραίοι και οι εγκέφαλοι του ιδρύματος «Νίκος Πουλαντζάς», ήταν πιο μετριοπαθείς στις προβλέψεις και τους σχεδιασμούς τους. Σίγουροι, βέβαια, ότι ήταν οι αποκλειστικοί εργολάβοι των σιδηρών νόμων της Ιστορίας (αλίμονο, κάθε συνεπής λενινιστής είναι απόλυτα πεισμένος γι’ αυτό), ακόμα κι εκείνοι αρκούνταν να τοποθετούν τη δημιουργία του «νέου ανθρώπου» στην περίοδο μετά την επανάσταση και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού.

Τα λεβεντόπαιδα του ΣΥΡΙΖΑ όμως, απ’ ό,τι λένε, δεν θα χρειαστεί καν να περιμένουν την επανάσταση και την «οικοδόμηση». Μια ενδεχόμενη εκλογική τους νίκη, έστω και με 1% διαφορά από τον δεύτερο, και μια ενδεχόμενη κυβέρνηση Τσίπρα, θα αρκούν για να πάψουν αυτομάτως οι Έλληνες να διαδηλώνουν, αλλά και για να γίνουν από τη μια μέρα στην άλλη πρόθυμοι φοροδότες, που θα τρέχουν στην εφορία ή στην τράπεζα με το χαμόγελο στα χείλη. Κατά πάσα πιθανότητα, όλα αυτά θα τα φωτίζει ένας μεγάλος κόκκινος ήλιος, όπως στις αφίσες του σοσιαλιστικού ρεαλισμού, ενώ αγκαλιασμένοι πολίτες θα τρέχουν να προσφέρουν έξτρα εθελοντική εργασία, βάζοντας κι αυτοί το λιθαράκι τους στη σοσιαλιστική κοινωνία που θα έχει ήδη αρχίσει να οικοδομείται από τον ΣΥΡΙΖΑ του βουλευτή Διαμαντόπουλου και της Ζωής Κωνσταντοπούλου, του Τσουκαλά και του Μητρόπουλου, του Τσακαλώτου και της Βαλαβάνη. Αυτοί οι τελευταίοι είμαι βέβαιος, από την πρώτη κιόλας μέρα του νέου καθεστώτος, θα έχουν προσφέρει στο δημόσιο ταμείο τις ιλιγγιώδεις καταθέσεις τους ως συμβολή στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού.

Επιμύθιο: Eπειδή δεν πιστεύω ότι εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ κάποιοι είναι τόσο αφελείς, μάλλον τα στελέχη τους μας δουλεύουν ψιλό γαζί, υπολογίζοντας ότι στην Ελλάδα κανείς δεν θυμάται τι έλεγες πριν από μερικούς μήνες. Εκτός και αν φαντάζονται πράγματι ότι θα κυβερνήσουν κάποτε τη χώρα με μεθόδους και ρητορική 15μελούς σε λύκειο υπό κατάληψη.

πηγή: http://www.athensvoice.gr/the-paper/article/469/%CE%B2%CF%81%CE%B5-%CF%80%CF%8E%CF%82-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CF%84%CE%BF-%E2%80%99%CF%87%CE%B1%CE%BC%CE%B5-%CF%83%CE%BA%CE%B5%CF%86%CF%84%CE%B5%CE%AF

Read more »